Nattawut 的个人资料Room 518照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
Room 518จากหลากหลายอารมณ์...สู่ความประทับใจ
4月16日 slow with rain ฮ้า !
รู้มั้ยว่าไปไหนมาอีกแล้ว ก็ที่มุกดาหารนั่นละ ตามคาดเลย ระหว่างทางฝนตกหนักมากเลย แต่ก็ยังมีคนเล่นสงกรานต์อยู่นะ
ปีนี้จะว่าไปแล้วคนเล่นสงกรานต์เยอะกว่าทุกปี เพราะอากาศที่ร้อนมากแน่ๆ เราไม่ได้เล่นหรอก วันที่13ไปบ้านยายมาที่พุทไธสง คนคึกคักมากเลย
เค้าเอารถดับเพลิงมาฉีดน้ำด้วย คิดในใจ โห ไม่ธรรมดานะเนี่ย มีตั้ง 3 คัน แทรกตามขบวน เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดูกลัวมือถือเปียก 55
สำหรับมุกดาหารไม่ได้ไปตลาดอินโดจีนเลย ไม่ได้ไปไหว้พระธาตุด้วย ก็คนเล่นสงกรานต์เยอะกลัวเปียก และก็จะเย็นแล้ว เลยกลายเป็นว่านั่งรถหลายร้อยกิโล
เพื่อไปกินข้าวริมโขงซะงั้น เปลี่ยนบรรยากาศๆ
สงกรานต์ก็ไม่ได้เล่นแล้วทำอะไรนะเหรอ ก็ดูซีรีส์ SUPER ROOKIE ฮามากเลย ลองหามาดูสิ
พรุ่งนี้ก็คงต้องกลับมอแล้วนั่นคือ ถึงวันเปิดเรียน แต่ยังรู้สึกอยากพักผ่อนอยู่เลย อยู่ที่บ้านนี่สบายใจจัง
" เห็นฝนจากฟ้า ดีกว่าเห็นน้ำจากตาตัวเองเป็นไหนๆ.. คนเราต้องเดินช้าๆจริงๆด้วยนะ "
รูปถ่ายล่าสุดเลยนะเนี่ย เย็นวันที่สิบห้านี่เอง เฮียมันบอก อย่ามองกล้องๆ
เก๊กเข้าไว้ไอ้น้อง ไอ้เราก็คิดในใจ มันจะดีเหร๊ออออ ห่ะๆ
4月9日 ห้องเดิม ไม่ได้มาซะนาน ยังเหมือนเดิมเลยนะ..จะไม่เหมิอนเดิมได้ไงเล่า ก็แกไม่มาอัพนี่นา (ถ้ามันตอบนะ) อารมณ์ฝืดจังเรา
เอาน่าช่วงนี้จะมาบ่อยๆ เมื่อกี้ก็มาแล้วรอบนึง อะไรนะ.. อ่อ ไม่ได้ว่างมากหรอก แค่อยากเข้ามา
..ว่าแต่แกมาทำไร..ก็มาเรื่อยๆทำอะไรไร้สาระยังงี้ละ..บ้าป่าว..หา!แกว่าใครบ้าเหรอ เดี๋ยวพ่อปาบเข้าให้เลย..เออๆ
เอาเถอะๆยังไงซะนี่ก็ห้องแก จะมาเมื่อไหร่ก็มา..ก็ดี เคยมั้ยที่คิดว่าเราจะปกป้องคนอื่น แต่กลับเป็นเราที่ถูกปกป้อง..เสมอ
10月25日 นางฟ้า ..ไม่มีจริง อย่างน้อยก็สำหรับผม
ฝากนางฟ้าไปบอกเค้าว่า "ผมขอโทษนะ "
ฝากนางฟ้าไปบอกนางฟ้าว่า "ขอบคุณ"
ฝากนางฟ้ากลับไปบอกตัวผมเองเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ว่า "กล้าๆหน่อย"
ฝากนางฟ้าช่วยรักษาแม่ผมด้วย และบอกเธอว่าผมรักเธอแค่ไหน
ฝากนางฟ้าลงโทษผมที ที่ได้แต่พึ่งพานางฟ้า
ฝากนางฟ้าปลอบใจคนที่กำลังเจ็บปวด
ฝากนางฟ้าได้โปรดแก้คำสาปให้เธอด้วย
ฝากนางฟ้าสอนหนังสือผมด้วย
ฝากนางฟ้าโปรดอภัยในสิ่งที่ผิดพลั้งไป
ฝากนางฟ้ามาเข้าฝัน "ลืมเธอซะเถอะ"
ฝากนางฟ้าส่องแสงนำทางผมเมื่อต้องเดินในความมืดมิด
ฝากนางฟ้าเก็บช่วงเวลาดีๆของผมไว้
ฝากนางฟ้าถามชะตาว่า "ใครคือนางฟ้า"
ฝากนางฟ้าถามพรหมลิขิตว่า "นางฟ้าจะมาเมื่อไหร่"
ฝากนางฟ้านำพาผมกับนางฟ้ามาเจอกัน
ฝากนางฟ้าดูแลคนที่ผมรักด้วย เพราะเค้าสำคัญ
ฝากนางฟ้าดูแลศัตรูผมด้วย เพราะเค้าก็สำคัญเช่นกัน
ฝากนางฟ้านำพาความคิดถึง..คิดถึง..
ฝากนางฟ้าบอกเธอว่า "มองผมบ้าง"
ฝากนางฟ้าบอกเพื่อนเธอ "เธอคือนางฟ้า"
ฝากนางฟ้าอวยพรผมด้วย
ฝากนางฟ้าถึงนางฟ้าโปรดอยู่กับผมในวันที่ผมไม่มีใคร
และฝากนางฟ้าอย่าปรากฎกายอีกเลย เพราะนางฟ้า..ไม่มีจริง
ผมมีความเชื่อว่า คนๆนึงย่อมมีความคิดที่ขัดแย้งกัน คนเราทุกคนต้องเคยรู้สึกถึง ผมจึง..
..อยากบอกนางฟ้าว่า "คุณคือนางฟ้าสำหรับผม" ไม่ว่าผมจะมองเห็นคุณรึเปล่า ไม่ว่าคุณจะมองเห็นผมรึยัง แต่นางฟ้าก็ยังเป็นนางฟ้าเสมอมา ไม่เปลี่ยนแปลง
8月5日 ห้อง 518 " รุ่งเช้าของวันนี้ฉันก็ได้รู้ว่าตึกใหญ่ที่มองเห็นผ่านประตูหลังห้อง
ซึ่งตรงกับโต๊ะอ่านหนังสือของฉันนั้น.. เป็นที่ที่เธอพักอาศัยอยู่นั่นเอง "
ไม่ได้ต้องการจะบอกว่ามันเป็นเรื่องแปลกตรงไหน พิศดารอย่างไร แค่อยากสื่อว่าการค้นพบสิ่งที่สงสัยมานาน
แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าได้ค้นพบด้วยตัวเองก็เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้นะ
4月1日 Love..summer..1.(พักร้อน1).....คีย์บอร์ดของผมกดปุ่มเว้นวรรคไม่ได้....กดตัวเลข..1..4..7..นัมล็อก...ลูกศรลงก็ไม่ได้เช่นกัน...แต่ต้องทนใช้มันไปนั่นแหละ
...........สี่ทุ่มนั่งมองดูสิ่งที่ตัวเองพิมพ์..ถูกลบจากขวาไปซ้ายจากท้ายบรรทัดสู่ต้นบรรทัด...
ปุ่มดีลีททำงานของมันได้อย่างซื่อสัตย์นักและไม่มีทีท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อยเลย...
และแน่นอนมันทำตามคำสั่งของผม....การกระทำเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า...
เพราะอะไร..เพราะอะไร..เพราะอะไร....ผมถามตัวเองซ้ำๆ...
ผมพิมพ์คำถามนี้อย่างคล่องแคล่วราวกับว่าผมคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี
มีเรื่องมากมายที่ผมอยากระบายออกมา...อยากให้คนบางคนได้รับรู้...
มีเรื่องมากมายที่อยากคุย...แม้กระทั่งคำทักทายง่ายๆที่คนอื่นพูดกัน
ผมยังไม่กล้าที่จะเอ่ยมัน...เพราะอะไร...เพราะอะไร...
.........ผมออนเอ็มทุกวันเลยนะ...แต่ให้ตายเถอะผมได้แต่ซ่อนตัวมองดูคนนู้นคนนี้เข้ามาทีละคนๆและมองดูเค้าจากไปเช่นกัน...
สี่ทุ่มสี่สิบห้านาทีของวันนี้....เธอออน..ผมมองอยู่นานคิดอยู่นาน..ผมตัดสินใจออน...
แค่โผล่ไปออนวันเดียวกับเธอได้ก็สุขใจแล้ว...แต่ผมก็ไม่ได้ทักทายเธออยู่ดี
เพราะอะไร...โง่ๆๆ..ชะมัด......(เที่ยงคืนผมกลับมาพิมพ์บรรทัดนี้หลังจากเธอออฟลายแล้ว)
......หลายครั้งที่ผมทำเรื่องที่ไม่บังเอิญให้กลายเป็นเรื่องบังเอิญ...ผมมักจะโผล่ไปให้เธอเจอได้ในทุกโอกาส...
..ได้ขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกัน...เดินสวนกันบ้าง...หรือแค่ได้ลอยผ่านหน้าเธอเฉยๆผมก็เอา...แต่ก็ไม่ได้คุยอีกนั่นแหละ...ฟอร์มไปเพื่ออะไรเนี่ย
คนที่ผมคิด........กับกลายเป็นคนที่ผมไม่มีสิทธิ์ซะแล้ว..เพราะอะไร...เพราะอะไร...ถึงทำอะไรช้ากว่าคนอื่นเสมอ
ห้าทุ่มสามสิบเอ็ดนาทีมองดูสิ่งที่ตัวเองพิมพ์อีกครั้ง...ปุ่มดีลีทเหมือนอยากจะทำงานโปรดของมัน
แต่..ถึงเวลาพักร้อนแล้วหล่ะ.....
.......ช่วงนี้ก็เป็นเวลาพักร้อน..ร้อนมากๆของผม...ทะเลที่ประจวบดูท่าจะยินดีกับการมาเยือนของพวกเราไม่น้อย
ลงจากรถก็ต้อนรับด้วยแสงแดดอย่างอบ(อุ่น)...มองไปรอบๆก็คงมีสวนสนนั่นแหละที่สะดุดตา...
เรียงเป็นแถวยาวริมหาดเลยทีเดียว...บ้านพักอยู่ริมหาดเหมือนกัน...ได้ยินคลื่นคุยกันไม่ว่างหูเลย
เป็นสำเนียงที่ถูกใจคนฟังอย่างผมเหลือเกิน...ลมปากของเจ้าหล่อนก็ช่างหอมนักสูดแล้วรู้สึกผ่อนคลาย
เม็ดทรายแต่ละเม็ดเวลาสะท้อนแสงขาวผ่องไม่แพ้ผิวเธอ....เป็นเรื่องง่ายนักที่จะหลงเสน่ห์ของเธอ...
..ผมยอมรับ...
.......ปูผัดผงกระหรี่ที่นี่อร่อยดี...ราคาปกติด้วย...บ่ายนี้เราเลือกออกมาพักทานข้าวที่อ่าวมะนาว
มองออกไปน้ำทะเลสีเขียว...เห็นเกาะอยู่ใกล้ๆด้วย...หากว่าเวลาน้ำลดจะเกิดเป็นสันทราย..
ให้เราได้เดินข้ามไปได้เลยทีเดียว...เล่ากันว่าอ่าวมะนาวเคยเป็นยุทธภูมิในสมัยสงครามโลกครั้งที่2..
ระหว่างกองทัพไทยและกองทัพญี่ปุ่น...รบกันที่นี่เลยนะ..โห..ปัจจุบันดูแลโดยกองบิน53...ห่ะๆก็ผมไม่ได้ลงน้ำไง..
เลยมีเวลาเก็บข้อมูล...สำหรับเพื่อนๆ..ดื่มน้ำทะเลได้ไม่นานฝนก็โปรยลงมา...
ปล.พบดาวบนเม็ดทรายด้วย...ก็ปลาดาวไง...เพื่อนแตกตื่นขึ้นจากน้ำมาดูใหญ่เลย...
.......เสียงหัวเราะของเพื่อนๆดังมาจากทะเล...ขณะที่ผมเดินถ่ายรูปอยู่ริมหาด...เพื่อนส่วนใหญ่ลงไป
เล่นน้ำสนทนากับคลื่นอย่างสนุกสนาน...ผมไม่คิดเลยว่าตอนเย็นทะเลจะสวยได้ขนาดนี้..แสงพลบค่ำตกกระทบ
พื้นหาดที่มีน้ำทะเลเคลือบบางๆเปรียบเหมือนกระจกแผ่นใหญ่สะท้อนเงาท้องฟ้าสุดสายตา..สวยงามเหลือเกิน..
..ทำให้ผมรู้สึกว่าท้องฟ้ามีสองด้านเลยทีเดียว..โลกเรายังมีบางเวลาที่ฟ้ายังลงมาคู่กับพื้นทราย...
เช่นนั้นคงมีซักวันที่เธอลงจากฟ้ามาคบกับเม็ดทรายอย่างผม..จริงมั้ย
...ทริปนี้มีเด็กขี้ดื้อด้วย..ไม่ยักรู้ว่าผู้หญิงคณะนี้จะซนซะ..ปาทรายใส่กัน...เปื้อนเลย..
.เรามีแผนกเตรียมอาหารด้วย...ซื้อมาจากตลาดในตัวเมือง..เป็นพวกหมึก
..กุ้ง...ปลา..มีคุณลงโชว์เฟอร์เป็นกุ๊กใหญ่(ขอบคุณคับ)...แต่ลูกมือนี่สิไม่น่าเชื่อ..ย้ำ.อิมพอสซิเบิ้ล..คุณหนูสองคนคับ..ห่ะๆ
ลองเดาเอาเองละกาน...แต่ก็ขอบคุณมากเลยนะทำให้พวกเรามีอาหารอาหร่อยทาน...คืนนี้มีความสุขจริงๆ
นั่งทานอาหารริมหาด...บรรยากาศเพื่อนฝูง...เฮฮา..
..ห่ะๆๆ..ตลกที่หน้าบ้านพักมากเลย..กลายเป็นที่ตากผ้าไปเลยนะ..
........ค่ำคืน..ก็ถึงเวลา..เวลาป๊อกไง...วงใหญ่มากเลย...ตอนแรกคิดว่ากินหมูอยู่แย้วว...แต่ไม่ใช่แฮะ
เล่นเอาเสี่ยตูนเหงื่อตก...ต้องมาร่วมทุนกับเฮียโอ๊ต..และนายต็อบ..กอบกู้เอกราชได้ในที่สุด
แหมๆ..มาที่นี่ทำให้ผมรู้สึกใกล้ชิดกับเพื่อนๆมากขึ้นจริงๆ...ตบท้ายด้วยการเล่นสล้าฟกินน้ำกัน
คนไม่เคยเล่นก็ได้เล่นเป็นหล่ะ..จริงมั้ย...คนไม่หิวน้ำก็ต้องดื่มหล่ะ..ก็เล่นแพ้นี่นา..บางคนถึงกับบวมน้ำเลยน้า..ห่ะๆ
เป็นการเล่นที่สนุกมากจริงๆ..เฮ้อ..ขอน้ำผมบ้างสิ..ห่ะๆๆๆ..คนมันเซียนอยู่แย้ววว.....^..^
.......สองนาฬิกา...คืนนี้อากาศดีเหลือเกินผมมองออกไปยังทะเลเบื้องหน้า..พบเพียงแสงสีเขียวจากเรือเล็กสองสามลำ
...และคลื่นที่ยังส่งสำเนียงเสนาะหูไม่รู้หลับ...เช่นเดียวกับผมที่ยังนั่ง...ข้างๆมีมิตรรู้ใจกลมนึง..มันช่างซื่อสัตย์กับผมเสียจริง...อยู่เป็นเพื่อน
ในเวลาที่เป็นสุข...คืนนี้ผมเป็นสุข...และอยู่ในเวลาที่เศร้า...คืนนี้ผมเศร้า...แปลกนักที่ผมมีความรู้สึกแบบนี้ในเวลาไล่เลี่ยกัน
ในโลกนี้จะมีสตรีใดที่จะอยู่เคียงข้างผมเฉกเช่นปิยมิตรที่จริงใจนี้...หากมี..เธอคือใคร...
........ผมยอมรับว่าท้อยังไกลนักกว่าจะถึงเรือ....ช่วยด้วย!!..ใจผมร่ำร้อง...ผมพยายามสูดหายใจทางปาก....สูด...เป่า..
ไม่เป็นจังหวะนักราวกับมีน้ำท่วมปอดแล้ว.....มือและขากวัดแกว่งไม่เป็นท่า..พยายามจะร้องแต่ร้องไม่ออกมีอะไรจุกปากไว้..ช่ว.ย.อ่ะ.แอ๊กๆๆ
ผมคิดทันที..ผมคิดว่าคงไม่รอดแน่..ผมยังมึนนิดๆจากเมื่อคืนด้วย...ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ...ผมจึง..จึง...เดินขึ้นหาดไป...
เฮ้อ..การฝึกลอยตัวดูประการังนี่มันยากชะมัดเลย...ผมยิ่งว่ายน้ำไม่เป็นด้วยสิ....
วันนี้เรานั่งเรือยางไปเกาะเกาะนึง..มีส่วนนึงนั่งเรือใหญ่...เรือยางมันให้ความรู้สึกเหมือนในหนังทหารจริงๆเลย
ตอนแรกเค้าให้ฝึกประคองตัวในทะเลใกล้หาด...ก่อนพี่เรือยางจะเอาหนุ่มถึก7คนไปปล่อยลอยคอห่างจากที่เค้าดู
ประการังกันอยู่ไกลโคตร...เพราะเพ่แกคิดว่าผู้ชายไม่เป็นไรหรอก...ครับผมไม่เป็นรายยย...
กว่าผมจะพะงาบพะงาบไปถึง..ห่ะๆ..ซีดคับ..ซีดดด..แต่ประทับใจมันเป็นครั้งแรกของผม..ส่วนความสวยงามนั้นท่านต้องไปสัมผัสเองแล้วครับ
ปล.ขำไอ้ต๊อบประการังเค้าอยู่ดีแล้ว..แต่ดันเอาเท้าไปเตะ..ได้แผลซะ...จะใส่ยาให้ร้องกรี๊ดเชียวน้า..ห่ะๆ
......หนึ่งนาฬิกาสามวันก่อน.....กรี๊ดดดดด...อยากเป็นกระเทยแฮะจะได้ร้องให้ลั่นอพาตเม้น...
อากาศร้อนเหลือเกินเพื่อนที่เคยหลงทางย่ำมาที่ห้อง..518...คงรู้ดี...คืนนี้ผมเลือกใช้เวลาจัดห้อง
เชื่อมั้ยว่าผมคิดจะจัดห้องตั้งแต่สอบปลายภาคยังไม่เสร็จ...เมื่อผมท้อหรือล้าจากการอ่านหนังสือ
ผมจะออกแบบห้องตัวเอง...เพื่อใช้พื้นที่อันน้อยนิดยังไงให้คุ้ม...และผมทำได้...แต่ที่ทำไม่ได้
คือ...ทำให้ห้องเย็นขึ้น...แม้ผมจะเปิดพัดลมตั้งโต๊ะ..พัดลมติดเพดานก็แล้ว...กระทั่งเปิดถังน้ำแข็ง
ให้พัดลมเป่าก็เคย...แต่ก็ไม่เคยทำให้ผมคิดย้ายห้องเลย...เพราะอะไร..เพราะอะไรเธอยังคงเป็น
ที่พักใจของผม...แม้เธอจะทำให้ผมต้องทุกข์ร้อน...แม้เธอจะไม่เคยแลคนอย่างผม....
แต่ผมก็ยังต้องการเข้าไปอยู่ในใจเธอ...
......สี่นาฬิกาวันนี้...นั่งอัพสเปซจบ...ยังไงก็คงไม่ลบ..ปุ่มดีลีทไปพักร้อนไง...
ก่อนหน้านี้สามชม...เอาเวลาไปทำอย่างอื่นสองชม...กลับมาพิมพ์ต่อตามที่นึกออกคงรู้เรื่องนะ
สำหรับเอ็มตอนนี้ไม่มีใครออนแล้ว..
.....ใครบอกน้าว่าพักร้อนต้องไปทะเล...แต่ผมก็ไปทะเลนั่นแหละ
ร้อนนี้มีเรื่องมากมายยังจะบอกได้มั้ยว่า..เป็นการพักร้อน
...........................จบ..Love..summer..1.(พักร้อน1)...........................................................
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
发送私人消息
订阅 RSS 源
告诉朋友
添加到 Live.com
添加至您的网络
订阅提醒|
|
