ฮ้า !                  

 

                                เป็นวันที่ฝนตกหนักมากเลยละ  เปิดประตูระเบียงห้องมองออกไป ดูสิลมพัดแรงด้วย คนที่ชอบฝนคงดีใจ

 

 

                                

 

 

                                                                                         เมษาอากาศก็ร้อนพอแล้ว งั้นเอารูปตอนฝนตกมาดูคลายร้อนไปก็แล้วกัน จากมือถือนะ

           ปีนี้ไม่ได้ไปเที่ยวทะเลเลย อยากไปมาก หากได้ไปนอนปล่อยอารมณ์สบายๆริมหาดคงจะดี

 

 

 

 

 

 

 

 

     

 

 

 

                     รู้มั้ยว่าไปไหนมาอีกแล้ว ก็ที่มุกดาหารนั่นละ ตามคาดเลย ระหว่างทางฝนตกหนักมากเลย แต่ก็ยังมีคนเล่นสงกรานต์อยู่นะ

                     

                                  ปีนี้จะว่าไปแล้วคนเล่นสงกรานต์เยอะกว่าทุกปี เพราะอากาศที่ร้อนมากแน่ๆ เราไม่ได้เล่นหรอก วันที่13ไปบ้านยายมาที่พุทไธสง คนคึกคักมากเลย

                                

                          เค้าเอารถดับเพลิงมาฉีดน้ำด้วย  คิดในใจ โห ไม่ธรรมดานะเนี่ย มีตั้ง 3 คัน แทรกตามขบวน เสียดายไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดูกลัวมือถือเปียก 55

 

            สำหรับมุกดาหารไม่ได้ไปตลาดอินโดจีนเลย ไม่ได้ไปไหว้พระธาตุด้วย ก็คนเล่นสงกรานต์เยอะกลัวเปียก และก็จะเย็นแล้ว เลยกลายเป็นว่านั่งรถหลายร้อยกิโล

 

                เพื่อไปกินข้าวริมโขงซะงั้น เปลี่ยนบรรยากาศๆ

                                  

                                             สงกรานต์ก็ไม่ได้เล่นแล้วทำอะไรนะเหรอ ก็ดูซีรีส์  SUPER ROOKIE ฮามากเลย ลองหามาดูสิ

                 

                     พรุ่งนี้ก็คงต้องกลับมอแล้วนั่นคือ ถึงวันเปิดเรียน แต่ยังรู้สึกอยากพักผ่อนอยู่เลย อยู่ที่บ้านนี่สบายใจจัง

 

                                              

 

 

 

 

 

 

                                    " เห็นฝนจากฟ้า ดีกว่าเห็นน้ำจากตาตัวเองเป็นไหนๆ.. คนเราต้องเดินช้าๆจริงๆด้วยนะ "                                                          

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                                                                             

 

 

 

                                                                                                รูปถ่ายล่าสุดเลยนะเนี่ย เย็นวันที่สิบห้านี่เอง เฮียมันบอก อย่ามองกล้องๆ

                                             

                                                                                                เก๊กเข้าไว้ไอ้น้อง   ไอ้เราก็คิดในใจ มันจะดีเหร๊ออออ  ห่ะๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

   

         ..ไม่มีจริง อย่างน้อยก็สำหรับผม 

 

               ฝากนางฟ้าไปบอกเค้าว่า "ผมขอโทษนะ "

               ฝากนางฟ้าไปบอกนางฟ้าว่า "ขอบคุณ"

               ฝากนางฟ้ากลับไปบอกตัวผมเองเมื่อ 10 ปีที่แล้ว ว่า "กล้าๆหน่อย"

               ฝากนางฟ้าช่วยรักษาแม่ผมด้วย และบอกเธอว่าผมรักเธอแค่ไหน

               ฝากนางฟ้าลงโทษผมที ที่ได้แต่พึ่งพานางฟ้า

               ฝากนางฟ้าปลอบใจคนที่กำลังเจ็บปวด

               ฝากนางฟ้าได้โปรดแก้คำสาปให้เธอด้วย

               ฝากนางฟ้าสอนหนังสือผมด้วย

               ฝากนางฟ้าโปรดอภัยในสิ่งที่ผิดพลั้งไป

               ฝากนางฟ้ามาเข้าฝัน "ลืมเธอซะเถอะ"

               ฝากนางฟ้าส่องแสงนำทางผมเมื่อต้องเดินในความมืดมิด

               ฝากนางฟ้าเก็บช่วงเวลาดีๆของผมไว้

               ฝากนางฟ้าถามชะตาว่า "ใครคือนางฟ้า"

 

   

 

 

                                   "  รุ่งเช้าของวันนี้ฉันก็ได้รู้ว่าตึกใหญ่ที่มองเห็นผ่านประตูหลังห้อง

                                                    ซึ่งตรงกับโต๊ะอ่านหนังสือของฉันนั้น.. เป็นที่ที่เธอพักอาศัยอยู่นั่นเอง "

 

 

                

 

                       ไม่ได้ต้องการจะบอกว่ามันเป็นเรื่องแปลกตรงไหน พิศดารอย่างไร แค่อยากสื่อว่าการค้นพบสิ่งที่สงสัยมานาน

                       แม้จะเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย แต่ถ้าได้ค้นพบด้วยตัวเองก็เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ได้นะ

 

                      

 

 

 

 

 

                                      

 

 

.....คีย์บอร์ดของผมกดปุ่มเว้นวรรคไม่ได้....กดตัวเลข..1..4..7..นัมล็อก...ลูกศรลงก็ไม่ได้เช่นกัน...แต่ต้องทนใช้มันไปนั่นแหละ

 

...........สี่ทุ่มนั่งมองดูสิ่งที่ตัวเองพิมพ์..ถูกลบจากขวาไปซ้ายจากท้ายบรรทัดสู่ต้นบรรทัด...

ปุ่มดีลีททำงานของมันได้อย่างซื่อสัตย์นักและไม่มีทีท่าว่าจะเหน็ดเหนื่อยเลย...

และแน่นอนมันทำตามคำสั่งของผม....การกระทำเช่นนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า...

เพราะอะไร..เพราะอะไร..เพราะอะไร....ผมถามตัวเองซ้ำๆ...

ผมพิมพ์คำถามนี้อย่างคล่องแคล่วราวกับว่าผมคุ้นเคยกับมันเป็นอย่างดี

มีเรื่องมากมายที่ผมอยากระบายออกมา...อยากให้คนบางคนได้รับรู้...

มีเรื่องมากมายที่อยากคุย...แม้กระทั่งคำทักทายง่ายๆที่คนอื่นพูดกัน

ผมยังไม่กล้าที่จะเอ่ยมัน...เพราะอะไร...เพราะอะไร...

 

.........ผมออนเอ็มทุกวันเลยนะ...แต่ให้ตายเถอะผมได้แต่ซ่อนตัวมองดูคนนู้นคนนี้เข้ามาทีละคนๆและมองดูเค้าจากไปเช่นกัน...

สี่ทุ่มสี่สิบห้านาทีของวันนี้....เธอออน..ผมมองอยู่นานคิดอยู่นาน..ผมตัดสินใจออน...

แค่โผล่ไปออนวันเดียวกับเธอได้ก็สุขใจแล้ว...แต่ผมก็ไม่ได้ทักทายเธออยู่ดี

เพราะอะไร...โง่ๆๆ..ชะมัด......(เที่ยงคืนผมกลับมาพิมพ์บรรทัดนี้หลังจากเธอออฟลายแล้ว)

......หลายครั้งที่ผมทำเรื่องที่ไม่บังเอิญให้กลายเป็นเรื่องบังเอิญ...ผมมักจะโผล่ไปให้เธอเจอได้ในทุกโอกาส...

..ได้ขึ้นลิฟต์ตัวเดียวกัน...เดินสวนกันบ้าง...หรือแค่ได้ลอยผ่านหน้าเธอเฉยๆผมก็เอา...แต่ก็ไม่ได้คุยอีกนั่นแหละ...ฟอร์มไปเพื่ออะไรเนี่ย

 

คนที่ผมคิด........กับกลายเป็นคนที่ผมไม่มีสิทธิ์ซะแล้ว..เพราะอะไร...เพราะอะไร...ถึงทำอะไรช้ากว่าคนอื่นเสมอ

ห้าทุ่มสามสิบเอ็ดนาทีมองดูสิ่งที่ตัวเองพิมพ์อีกครั้ง...ปุ่มดีลีทเหมือนอยากจะทำงานโปรดของมัน

แต่..ถึงเวลาพักร้อนแล้วหล่ะ.....

 

.......ช่วงนี้ก็เป็นเวลาพักร้อน..ร้อนมากๆของผม...ทะเลที่ประจวบดูท่าจะยินดีกับการมาเยือนของพวกเราไม่น้อย

ลงจากรถก็ต้อนรับด้วยแสงแดดอย่างอบ(อุ่น)...มองไปรอบๆก็คงมีสวนสนนั่นแหละที่สะดุดตา...

เรียงเป็นแถวยาวริมหาดเลยทีเดียว...บ้านพักอยู่ริมหาดเหมือนกัน...ได้ยินคลื่นคุยกันไม่ว่างหูเลย

เป็นสำเนียงที่ถูกใจคนฟังอย่างผมเหลือเกิน...ลมปากของเจ้าหล่อนก็ช่างหอมนักสูดแล้วรู้สึกผ่อนคลาย

เม็ดทรายแต่ละเม็ดเวลาสะท้อนแสงขาวผ่องไม่แพ้ผิวเธอ....เป็นเรื่องง่ายนักที่จะหลงเสน่ห์ของเธอ...

..ผมยอมรับ...

 

.......ปูผัดผงกระหรี่ที่นี่อร่อยดี...ราคาปกติด้วย...บ่ายนี้เราเลือกออกมาพักทานข้าวที่อ่าวมะนาว

มองออกไปน้ำทะเลสีเขียว...เห็นเกาะอยู่ใกล้ๆด้วย...หากว่าเวลาน้ำลดจะเกิดเป็นสันทราย..

ให้เราได้เดินข้ามไปได้เลยทีเดียว...เล่ากันว่าอ่าวมะนาวเคยเป็นยุทธภูมิในสมัยสงครามโลกครั้งที่2..

ระหว่างกองทัพไทยและกองทัพญี่ปุ่น...รบกันที่นี่เลยนะ..โห..ปัจจุบันดูแลโดยกองบิน53...ห่ะๆก็ผมไม่ได้ลงน้ำไง..

เลยมีเวลาเก็บข้อมูล...สำหรับเพื่อนๆ..ดื่มน้ำทะเลได้ไม่นานฝนก็โปรยลงมา...

ปล.พบดาวบนเม็ดทรายด้วย...ก็ปลาดาวไง...เพื่อนแตกตื่นขึ้นจากน้ำมาดูใหญ่เลย...

 

.......เสียงหัวเราะของเพื่อนๆดังมาจากทะเล...ขณะที่ผมเดินถ่ายรูปอยู่ริมหาด...เพื่อนส่วนใหญ่ลงไป

เล่นน้ำสนทนากับคลื่นอย่างสนุกสนาน...ผมไม่คิดเลยว่าตอนเย็นทะเลจะสวยได้ขนาดนี้..แสงพลบค่ำตกกระทบ

พื้นหาดที่มีน้ำทะเลเคลือบบางๆเปรียบเหมือนกระจกแผ่นใหญ่สะท้อนเงาท้องฟ้าสุดสายตา..สวยงามเหลือเกิน..

..ทำให้ผมรู้สึกว่าท้องฟ้ามีสองด้านเลยทีเดียว..โลกเรายังมีบางเวลาที่ฟ้ายังลงมาคู่กับพื้นทราย...

เช่นนั้นคงมีซักวันที่เธอลงจากฟ้ามาคบกับเม็ดทรายอย่างผม..จริงมั้ย

 

...ทริปนี้มีเด็กขี้ดื้อด้วย..ไม่ยักรู้ว่าผู้หญิงคณะนี้จะซนซะ..ปาทรายใส่กัน...เปื้อนเลย..

.เรามีแผนกเตรียมอาหารด้วย...ซื้อมาจากตลาดในตัวเมือง..เป็นพวกหมึก

..กุ้ง...ปลา..มีคุณลงโชว์เฟอร์เป็นกุ๊กใหญ่(ขอบคุณคับ)...แต่ลูกมือนี่สิไม่น่าเชื่อ..ย้ำ.อิมพอสซิเบิ้ล..คุณหนูสองคนคับ..ห่ะๆ

ลองเดาเอาเองละกาน...แต่ก็ขอบคุณมากเลยนะทำให้พวกเรามีอาหารอาหร่อยทาน...คืนนี้มีความสุขจริงๆ

นั่งทานอาหารริมหาด...บรรยากาศเพื่อนฝูง...เฮฮา..

..ห่ะๆๆ..ตลกที่หน้าบ้านพักมากเลย..กลายเป็นที่ตากผ้าไปเลยนะ..

 

........ค่ำคืน..ก็ถึงเวลา..เวลาป๊อกไง...วงใหญ่มากเลย...ตอนแรกคิดว่ากินหมูอยู่แย้วว...แต่ไม่ใช่แฮะ

เล่นเอาเสี่ยตูนเหงื่อตก...ต้องมาร่วมทุนกับเฮียโอ๊ต..และนายต็อบ..กอบกู้เอกราชได้ในที่สุด

แหมๆ..มาที่นี่ทำให้ผมรู้สึกใกล้ชิดกับเพื่อนๆมากขึ้นจริงๆ...ตบท้ายด้วยการเล่นสล้าฟกินน้ำกัน

คนไม่เคยเล่นก็ได้เล่นเป็นหล่ะ..จริงมั้ย...คนไม่หิวน้ำก็ต้องดื่มหล่ะ..ก็เล่นแพ้นี่นา..บางคนถึงกับบวมน้ำเลยน้า..ห่ะๆ

เป็นการเล่นที่สนุกมากจริงๆ..เฮ้อ..ขอน้ำผมบ้างสิ..ห่ะๆๆๆ..คนมันเซียนอยู่แย้ววว.....^..^

 

.......สองนาฬิกา...คืนนี้อากาศดีเหลือเกินผมมองออกไปยังทะเลเบื้องหน้า..พบเพียงแสงสีเขียวจากเรือเล็กสองสามลำ

...และคลื่นที่ยังส่งสำเนียงเสนาะหูไม่รู้หลับ...เช่นเดียวกับผมที่ยังนั่ง...ข้างๆมีมิตรรู้ใจกลมนึง..มันช่างซื่อสัตย์กับผมเสียจริง...อยู่เป็นเพื่อน

ในเวลาที่เป็นสุข...คืนนี้ผมเป็นสุข...และอยู่ในเวลาที่เศร้า...คืนนี้ผมเศร้า...แปลกนักที่ผมมีความรู้สึกแบบนี้ในเวลาไล่เลี่ยกัน

ในโลกนี้จะมีสตรีใดที่จะอยู่เคียงข้างผมเฉกเช่นปิยมิตรที่จริงใจนี้...หากมี..เธอคือใคร...

 

........ผมยอมรับว่าท้อยังไกลนักกว่าจะถึงเรือ....ช่วยด้วย!!..ใจผมร่ำร้อง...ผมพยายามสูดหายใจทางปาก....สูด...เป่า..

ไม่เป็นจังหวะนักราวกับมีน้ำท่วมปอดแล้ว.....มือและขากวัดแกว่งไม่เป็นท่า..พยายามจะร้องแต่ร้องไม่ออกมีอะไรจุกปากไว้..ช่ว.ย.อ่ะ.แอ๊กๆๆ

ผมคิดทันที..ผมคิดว่าคงไม่รอดแน่..ผมยังมึนนิดๆจากเมื่อคืนด้วย...ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ...ผมจึง..จึง...เดินขึ้นหาดไป...

เฮ้อ..การฝึกลอยตัวดูประการังนี่มันยากชะมัดเลย...ผมยิ่งว่ายน้ำไม่เป็นด้วยสิ....

วันนี้เรานั่งเรือยางไปเกาะเกาะนึง..มีส่วนนึงนั่งเรือใหญ่...เรือยางมันให้ความรู้สึกเหมือนในหนังทหารจริงๆเลย

ตอนแรกเค้าให้ฝึกประคองตัวในทะเลใกล้หาด...ก่อนพี่เรือยางจะเอาหนุ่มถึก7คนไปปล่อยลอยคอห่างจากที่เค้าดู

ประการังกันอยู่ไกลโคตร...เพราะเพ่แกคิดว่าผู้ชายไม่เป็นไรหรอก...ครับผมไม่เป็นรายยย...

กว่าผมจะพะงาบพะงาบไปถึง..ห่ะๆ..ซีดคับ..ซีดดด..แต่ประทับใจมันเป็นครั้งแรกของผม..ส่วนความสวยงามนั้นท่านต้องไปสัมผัสเองแล้วครับ

ปล.ขำไอ้ต๊อบประการังเค้าอยู่ดีแล้ว..แต่ดันเอาเท้าไปเตะ..ได้แผลซะ...จะใส่ยาให้ร้องกรี๊ดเชียวน้า..ห่ะๆ

 

......หนึ่งนาฬิกาสามวันก่อน.....กรี๊ดดดดด...อยากเป็นกระเทยแฮะจะได้ร้องให้ลั่นอพาตเม้น...

อากาศร้อนเหลือเกินเพื่อนที่เคยหลงทางย่ำมาที่ห้อง..518...คงรู้ดี...คืนนี้ผมเลือกใช้เวลาจัดห้อง

เชื่อมั้ยว่าผมคิดจะจัดห้องตั้งแต่สอบปลายภาคยังไม่เสร็จ...เมื่อผมท้อหรือล้าจากการอ่านหนังสือ

ผมจะออกแบบห้องตัวเอง...เพื่อใช้พื้นที่อันน้อยนิดยังไงให้คุ้ม...และผมทำได้...แต่ที่ทำไม่ได้

คือ...ทำให้ห้องเย็นขึ้น...แม้ผมจะเปิดพัดลมตั้งโต๊ะ..พัดลมติดเพดานก็แล้ว...กระทั่งเปิดถังน้ำแข็ง

ให้พัดลมเป่าก็เคย...แต่ก็ไม่เคยทำให้ผมคิดย้ายห้องเลย...เพราะอะไร..เพราะอะไรเธอยังคงเป็น

ที่พักใจของผม...แม้เธอจะทำให้ผมต้องทุกข์ร้อน...แม้เธอจะไม่เคยแลคนอย่างผม....

แต่ผมก็ยังต้องการเข้าไปอยู่ในใจเธอ...

......สี่นาฬิกาวันนี้...นั่งอัพสเปซจบ...ยังไงก็คงไม่ลบ..ปุ่มดีลีทไปพักร้อนไง...

ก่อนหน้านี้สามชม...เอาเวลาไปทำอย่างอื่นสองชม...กลับมาพิมพ์ต่อตามที่นึกออกคงรู้เรื่องนะ

สำหรับเอ็มตอนนี้ไม่มีใครออนแล้ว..

 

.....ใครบอกน้าว่าพักร้อนต้องไปทะเล...แต่ผมก็ไปทะเลนั่นแหละ

ร้อนนี้มีเรื่องมากมายยังจะบอกได้มั้ยว่า..เป็นการพักร้อน

 

...........................จบ..Love..summer..1.(พักร้อน1)...........................................................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เอามาลงจนได้ เรื่องที่ไม่ได้พูดหน้าชั้นในหัวข้อความประทับใจ - วันนั้นเรื่องที่เตรียมไปไม่ได้พูด แต่ไปพูดอีกเรื่องที่นั่งคิดเอาตรงนั้น  ไม่รู้ทำไมถึงเป็นแบบนี้เรื่อย

         ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

               เรื่องของผมเกี่ยวกับช่างตัดผมคนหนึ่ง เราเรียกเขาว่า "เอก" เอกอายุรุ่นราวคราวเดียวกับผมนี่แหละ

เป็นช่างตัดผมสุภาพบุรุษที่มีฝีมือดี คนในละแวกบ้านผมต่างให้ความวางใจ  และเอกก็ภูมิใจในสิ่งที่เขาเป็น 

พระเอกของเราไปหลงรักลูกสาวของเฮียที่ขายก๋วยเตี๋ยวอยู่ข้างร้าน แต่เธอไม่เคยสนใจเอกเลย คนที่เธอสนใจกลับเป็น

หนุ่มลูกค้าตัดผมขาประจำของเอกเอง

               วันนี้เจ้าหนุ่มนั่นก็มาตัดผมตามเคย แต่ไม่ธรรมดาตรงที่พาแฟนมาด้วยน่ะสิ แน่นอนครับเธอก็คือแม่ยอดดวงใจ

นางเอกตลอดกาลของนายเอก  เอกช่างรู้สึกแย่และเกลียดหน้าเจ้าหนุ่มจริงๆ ทันใดนั้นความคิดหนึ่งก็แวบขึ้นมา

--ทำไมเราต้องมาทนตัดผมให้เจ้านี่กันเล่า มันแย่งนางเอกเรานี่นา ใช่แล้วเราต้องทำให้มันอับอาย

ต้องตัดผมให้มันแย่ๆ น่าเกลียดๆ ให้มันอายต่อหน้าเธอ ให้เธอเห็นว่ามันน่าเกลียด--ไม่พอๆ(พระเอกเราคิดต่อ)เราต้องทำให้เธอเห็นว่า

มันนิสัยไม่ดีขนาดไหน ตอนแรกต้องทำทีว่าเราเจ็บแขน ตัดผมให้มันเสีย ทีนี้มันต้องโวยวาย ด่าเราแรงๆแน่  ระหว่างนี้เราก็จะทำหน้าตา

ให้น่าสงสาร พูดแค่ว่า " ผมขอโทษครับ" บีบน้ำตาไปด้วยนิดนึง ทีนี้แหละไอ้เอกเอ้ย! นางเอกของเอ็งจะต้องเห็นใจพระเอกตัวจริง

รีบเข้ามาโอบกอดปลอบใจทันที... แล้วเธอก็จะเห็นถึงความนิสัยเสียของเจ้าหนุ่มนั่น กลับมาสนใจเราแน่ๆ เหอๆๆๆๆ แฮปปี้เอ็นดิ้งโว้ยยย --

เอกคิดทั้งหมดในเสี้ยวนาที และไม่รอช้าที่จะต้อนรับเจ้าหนุ่ม

               เอกฉีกยิ้ม แต่ในใจหัวเราะเยาะ ทุกอย่างต้องเป็นไปตามแผนแน่ จึงหันไปยิ้มให้นางเอกของเขา แต่เจ้าหล่อนไม่ได้

แม้แต่สบตาเอกเลย หล่อนมองแค่เจ้าหนุ่มนั่น มันทำให้เอกเกิดอารมณ์โกรธมากๆ เอกรีบคลุมผ้ากันเปื้อนให้เจ้าหนุ่ม

คว้าเครื่องตัดผมอย่างเร็ว ยื่นมือออกไปหวังทำตามที่คิดไว้..แต่ก่อนที่เครื่องตัดจะสัมผัสผม  เขาก็ทันได้เหลือบเห็นเงาสะท้อน

ของวัตถุชิ้นหนึ่ง มันคือ..มันคือ..อย่าเพิ่งตกใจครับ..มันคือ ใบประกาศนียบัตรนั่นเอง - ใบประกาศนียบัตรที่รับรองอาชีพช่างตัดผมของเอก

ใบประกาศนียบัตรที่เอกแลกกับการฝึกฝนอย่างหนัก และเอกแสนจะภาคภูมิใจ มันทำให้เอกรู้สึกตัว-- โอ้วเราคิดจะทำอะไรกันนี่

เราเกือบจะสูญเสียลูกค้าที่แสนซื่อสัตย์  เราเกือบจะถูกจับเข้าคุกแล้ว  เราเกือบจะไม่ได้ทำในสิ่งที่รักต่อ  และที่สำคัญ..

เราเกือบถูกคนที่เรารักเกลียดไปตลอดชีวิต  ไม่ได้เราจะไม่ปล่อยให้มันเกิดขึ้นอย่างแน่นอน..ไม่..ไม่..--

                สุดท้าย..พระเอกของเราก็ได้แต่ข่มใจ ข่มอารมณ์ ตัดผมให้เจ้าหนุ่มด้วยความปราณีตเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

 

นั่นแหละครับเรื่องราวอันแสนประทับใจของผม ผมเป็นใครน่ะเหรอถึงได้รู้เรื่องละเอียดจัง - ใช่แล้วครับผมก็เป็นลูกค้าขาประจำน่ะสิ...

 

 

                  -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

และแล้วเรื่องทั้งหมดก็จบลงด้วยดี มันช่างแฝงไปด้วยความนัยหลายๆอย่างรอเราได้ค้นพบดีแท้ เหอะๆ

 

 

 

กลับมาคราวนี้ มาแนวนวนิยายเลยนะ อยากลองดู แต่คงจะอัพเป็นตอนๆไป แรงบันดาลใจก็มาจากการคิดหลายๆอย่างมั่วๆกัน

แต่ตอนนี้ลงได้แค่นี้ก่อน

       ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

บทนำ

 

-1-       กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...มีชายหนุ่มนามว่า 'อาเธอร์เลียส'  ผู้ออกเดินทาง

            ผจญภัยไปในโลกกว้างเพื่อค้นหาบางสิ่ง นั่นคือยารักษาโรคหัวใจ

            ใช่แล้ว เพราะหัวใจของเขาไม่เหมือนคนทั่วไป - - เขาผู้ซึ่งกำเนิดมาพร้อมกับหัวใจสีเขียว

                แต่หนทางข้างหน้าของอาเธอร์เลียสช่างเต็มไปด้วยสิ่งเหนือความคาดหมายจริงๆ...

 

      -------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------      

 

                                        อะไรคือปริศนาของหัวใจสีเขียว และอะไรคือสิ่งที่เขาได้ค้นพบ

                                            มาร่วมผจญภัยไปพร้อมกับเขาได้ที่นี่!

 

เร็วๆนี้..

 

 

 

ไม่ได้พบกันนานนะ เปลี่ยนมาอัพเรื่องอีกแนว ...น่าเศร้าที่ใช้ใจเขียน มากว่าเหตุผล 

 

 

 

 

 

 

 

 

วันครอบครัวแห่งชาติ

 

3 May (ภาคเตรียมตัว)

        >>> วันที่ 2 รีบกลับมาด่วน ถึงบ้านก็สี่ทุ่มแระ (นี่ขนาดรีบอ่ะนะ) ได้ยินว่าจะไปเที่ยวทะเล 3-5 ที่ไหนไอ้เราก็ไม่รุ พอกลับถึงบ้านนะ แม่คุณก็บ่นเลย "ลูกอย่างนั้น ลูกอย่างนี้ ลูกตัวดีทำอารายอยู่.... #!!$%* - -' " คับๆๆๆไม่ทำอิกแย้ววว แล้วลูกคนดีก็สำนึกได้ เลยรีบเอื้อมมือไปเปิดคอมฯ ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม... sign in 

        55+ ก็ออนตั้งแต่ห้าทุ่มถึงตีสาม ไม่เหงาเลย ขอบคุงที่อยู่เป็นเพื่อนนะ ^ ^ ผมกลายเป็นแพนด้าไปอีกคนซะแว้วววว

       ตีสี่ถึงเวลาเดินทางซะที แบกเป้ขนของขึ้นกะบะ แล้วไปจอดรถที่บ้านอาโก มีสองจอมซน-อาร์ตี้ กะ อาร์ตี้(7-6 ขวบ ดื้อโคต) ที่คึกคักรออยู่แระ ถึงตอนนี้อาโก(แม่นางทั้ง 2) ก็ทำการรื้อประตู  พับหน้าต่าง เก็บหลังคา..... แม่นางคงกะจะพับบ้านทั้งหลังเข้ากระเป๋าเป็นแน่แท้ .....- -"

 เมื่อได้เข้าใจว่า เธอ..ไม่ได้เกิดมาเพื่อสิ่งนี้ ก็สมควรเวลาที่เราจะได้ออกจากอาจสามารถ โอ้วว! จอร์จมันตีห้าแระ ระหว่างทางก็ไปรับเฮียอิทอีกคนที่ร้อยเอ็ด  เมื่อคืนโทรไปยังอยู่แถวสมุทรสงคราม พี่แกก็อุตส่าห์ขึ้นรถทัวร์กลับมาร้อยเอ็ดถึงตอนตีห้านั้นแล

(ภาคท่องเที่ยว ^ ^)

สรุปว่าเอารถไป 2 คัน DmaxแอนCity แค๊ปของเรามีสี่คน พ่อ แม่ พี่ เก๋งมี เด็กสองผู้ใหญ่อีกสี่

 มาจะกล่าวบทไป...  อืมๆ การขับรถนี่มันช่างเหนื่อยจริง อืมๆ ... เข้าใจ  เพราะผมนอนหลับตลอดทาง 55+ งัวเงียรู้สึกตัวก็ตอนพักทานข้าว หลับๆตื่นๆอยู่หลายรอบ และแล้วก็ถึงที่ที่เราจะพัก

 

 //    แต่น แตน แต๊น -ความสุขและความสบายท่ามกลาง หาดสวย ทะเลใส ขอแนะนำท่านสู่... บ้านสังข์-บีช     // 

ก็นะ มันไม่ได้เป็นที่พักสุดหรูหรอกครับท่าน  เป็นบ้านพักที่เห็นได้ทั่วไปอยู่แถวๆหาดแม่พิมพ์ จ.ระยอง  ^ ^แต่ประทับใจบรรยากาศความอบอุ่น สบายๆ ของที่นี่มาก

     มีคนมาพักก่อนเราพอสมควรเพราะมองตามรถที่จอดหน้าบ้านพักทั้งจากเหนือและกทม.  ถึงอย่างนั้นมองไปรอบๆดูวังเวงจัง  แต่เหอๆ ไม่กี่นาทีเท่านั้นก็มีรถนำเที่ยวพาคนกลุ่มใหญ่เข้ามา เป็นอันเฮฮาแระ

    พอเก็บของเสร็จพักทานข้าวเอาแรง >>     จอมซนทั้งสองก็ใส่ชุดพร้อมลงน้ำ    อาร์ตี้คนพี่ใส่ชุดยังไง ชายน้องก็อย่างนั้นแหละครับท่าน(เม้าท์หน่อยนะ- น้องตาร์นี่เอาแต่ใจจัง ชอบทำหน้าบึ้ง คิดๆแล้วเหมือนใครตอนเด็กน้า)  และแล้วก็ได้เฮียอิทนำทัพ เหล่าวานรทั้งสอง เอ๊ย! น้องเลิฟทั้งสองก็ตามไป  ติดที่พักเป็นชายหาดเลย ส่วนกระป๋มต้องนั่งซึมอยู่ริมหาด เพราะแพ้น้ำทะเล - - '...ไม่รุว่าไปรบกะมันแต่ชาติปางไหน เฮ้อ เซ็งเลยตู...

 ทั้งสามเล่นน้ำกันสมกับที่อยากมาจริงๆ ซักพักป๊าเราก็ตามมาฝากแว่นและรองเท้าไว้กะเรา วิ่งลงน้ำตามไปอีกคน --น่าหนุกจัง--  55+  ขำขำ นึกว่าเราจะเศร้ารึ คิดผิดแระ นายโอ๊ตก็หยิบแว่นดำขึ้นมาสวมทันที อิอิ ^ ^ อ๊ะๆ มันแสบตา (นิสัยเหมือนพ่อบ้านเข้าทุกวันเร้ยเรา) แต่ไม่มีฝรั่ง ส้มโอ แตงโม โอ้ววว...ผลโตๆ  อ๊าม่ะใช่นะ  ก็มีกรุ๊ปทัวร์นั่นแหละ สืบทราบจากการแอบฟังว่าเปงครู เฮฮาปาร์ตี้กันสุดๆ 

   (ร้องเพลงรุ่นๆแกนั่นแล ประมาณว่า// ฉันขี่ไอ้ทุยวิ่งลุยท้องนา ฮุ้ยๆๆ// มีมุขด้วย--พี่ๆหอยนี่รู้ได้ไงว่าเป็นตัวผู้ตัวเมีย-- น้องก็ดูที่หางสิจ๊ะ..หางถี่ถี่ไง เฮ//และอีกสารพัด  นัดทาวุดก็งงอารายหรอ..บอกเค้าที  - -ง  ) 

 ระหว่างนั้นคนว่างงานอย่างเราก็เริ่มมองไปเรื่อยๆ หาดก็ใช้ได้ไม่สกปรก ทราบทีหลังจากเฮียว่าน้ำเค็มกว่าชะอำ... อืมๆ เข้าใจ--  มีพวกเล่นบานาน่าโบ๊ท ที่มีให้เล่นประปรายทุกทะเล  และยังมีบอลนัดแดงเดือดให้ชมซะอีก!!  แต่อาจจะดำเดือดก็ได้ เจือกทอดเสื้อโชว์

     ช่วงเย็นๆก็ได้ปิ้งหมึกกินกัน อาซิม อาโก อาแม่  ออกไปซื้อกันและเตรียมไว้ให้ == อดเล่นน้ำทะเลเลยดิ 

 กินหมึกปิ้งอย่างจุใจเลยท่านๆ  ชอบมั่กๆ %% คืนนี้ก็ดริ้งกะพ่อ เฮีย ซะหน่อยและนั่งให้ยุ่งกัดอีกพักใหญ่ สะใจแล้วจึงเข้านอน

 

ZZzzzzzzz

 

?  05

 

 

 

............

 

 

 

............

 

:: ในบางเวลาข้าพเจ้าเลือกที่จะเขียนบันทึก   เพราะกลัวว่าจะลืมเรื่องสำคัญ

 

 

 

 

 

May 06